Seyitömer Höyük’ten Bir Grup Pişmiş Toprak Obje Üzerine Değerlendirmeler

Seyitömer Höyük, İç Batı Anadolu’da yer alan önemli bir yerleşim yeridir. Erken Tunç Çağı II’den Roma Dönemi’ne kadar kesintisiz iskân edilmiş höyükte her bir tabakanın yatay stratigrafide tamamen kazılmış olması tabakaların bütüncül olarak değerlendirilmesini mümkün kılmıştır. Yerleşim, özellikle Erken Tunç Çağı’nda el yapımı, çark ve kalıp yapımı teknikleriyle gerçekleştirilen seramik üretimi ile öne çıkmış; tabak, çanak, fincan, depas, tankard, gaga ağızlı testi, çömlek, küp, kapak gibi pek çok çanak çömlek formu bu tekniklerle üretilmiştir. Erken Tunç Çağı III’de yerleşimin bir yangın sonucunda enkaza dönüşmesi, her ne kadar trajik bir durumu ifade etse de yangın sebebiyle buluntuların in-situ olarak korunmuş olması bir avantaj olarak değerlendirilebilir. Bu durum, hanelerde yürütülen günlük faaliyetlere ait izlerin ve buluntuların konteksi içinde ele alınabilmesine olanak tanır. Erken Tunç Çağı III’e tarihlenen ve kendi içinde beş alt evreye ayrılan tabakada ele geçen farklı karakterdeki buluntular arasında kilden üretilmiş, dörtgen formlu, dört adet ayağı bulunan ve özenli bir işçiliğe sahip bezemeli objeler beş adet örnek ile temsil edilmektedir. Seramik üretimi ile öne çıkan Seyitömer Höyük’te kil ile gündelik yaşamlarında yoğun bir etkileşim içinde olan yerleşimciler tarafından üretilen bu objelerin farklı amaçlar için kullanılmış olabileceği akla gelmektedir. Makalemizin odak noktası objelerin kullanım amacına dair önerilerde bulunmak ve ilgili buluntuları tanıtarak arkeoloji literatürüne kazandırmaktır.