Ferit Edgü’nün Öykülerinde Yalnızlık

İkili bir yapıya sahip çok yönlü bir kavram olan yalnızlık, sadece fiziksel bir durum olmayıp aynı zamanda duygusal, zihinsel ve toplumsal bir olgudur. Kişisel deneyimlere, psikolojik durumlara, kültürel yapıya ve toplumsal değişimlere göre farklı biçimlerde yaşanıp algılanabilir. Psikoloji, sosyoloji, felsefe, edebiyat gibi birçok disiplinde ele alınıp tanımlanmaya çalışılan yalnızlık duygusu, kimilerine göre bir eksiklik, acı kaynağı, negatif bir olgu olarak görülmüş kimilerine göre ise insanın anlam arayışı ve varoluşunu gerçekleştirmede içe dönüş için gerekli bir durum olarak değerlendirilmiştir. Ferit Edgü’nün öykülerinde yalnızlık modern bireyin yaşadığı varoluşsal sorgulamalar, yabancılaşma, iletişimsizlik, bunalım, kaçış ve anlam arayışı çerçevesinde ele alınır. Yazarın öykü kişileri yalnızlığı hem bireysel bir içsel durum hem de modernitenin doğurduğu bir sonuç olarak yaşarlar. Onlar için yalnızlık bazen bir kaçış, bazen bir protesto, bazen varoluşsal bir sıkışma, bazen tercih edilen bazen de dayatılan bir gerçekliktir. Bu makalede yalnızlığın ne olduğu, türleri, nedenleri ve etkileri detaylı bir şekilde incelenerek kavramın Ferit Edgü’nün öykülerindeki yansımalarına odaklanılmıştır.