Miloş Obrenoviç'in Sırp Özerkliğine Giden Süreçteki Rolü (1815-1830)

1804-1813 yılları arasında Osmanlı Devleti, serhat bölgelerinden biri olan Belgrad’da ilk Sırp İsyanı ile karşı karşıya gelmişti. Hemen ardından 1815 yılında gelen İkinci Sırp İsyanı, Osmanlı Devleti’nin Sırbistan’da yaşanan gerilimin ve sorunların büyüklüğünü anlamasına vesile olmuştur. İkinci isyan, bağımsızlık fikri çerçevesinde değil yalnızca mevcut Belgrad muhafızının yönetimine karşı bir ayaklanma şeklinde kendini göstermiştir. İkinci isyanın lideri Miloş Obrenoviç ise Osmanlı yönetimi tarafından Sırpların temsilcisi olarak kabul edilmiş ve 1815 tarihinden itibaren Sırbistan’ın özerklik kazanabilmesi için on beş yıl boyunca çalışmıştır. Miloş, isyan sonrası Osmanlı Devleti’nden aldığı imtiyazları genişleterek tüm Sırbistan’da ekonomik, politik ve idari anlamda kuvvetlenmiş, ve iktidarını sağlamlaştırmıştır. Zira isyan sonrası, Osmanlı Devleti’ne karşı silahlı mücadele ile herhangi bir kazanç sağlayamayacağını anlamış ve iktidarını güç ilişkisi üzerine kurmuştur. Başka bir deyişle Miloş, Sırp devriminin silahlı mücadele dönemine son verdirip diplomatik döneminin başlamasını sağlamıştır. Tüm bu çalışmaları neticesinde Sırbistan’ın 1830’da özerklik kazanmasına vesile olurken aynı zamanda bir Obrenoviç hanedanının oluşmasını da sağlamıştır. Bu çalışmada, Miloş Obrenoviç’in ikinci isyan sonrasındaki on beş yıl içerisinde Sırbistan’daki faaliyetlerine odaklanılarak Knez Miloş’un özerkliğe giden yoldaki katkısının ne olduğu anlatılmaya çalışılacaktır.