Marzenia o historii literatury

Właściwie już od kilku dekad mówi się o tym, że uprawianie historii literatury wymaga zgody na różnego rodzaju przewartościowania, dylematy i kryzysy. Status tej dyscypliny przedstawiany jest jako do tego stopnia niepewny, że niekiedy napisanie historycznoliterackiej monografii wydaje się łatwiejsze od ugruntowania własnych tez w przekonującej metodologii. Czy zatem aura dzisiejszych czasów faktycznie nie sprzyja myśleniu historycznemu? Mogłoby się wydawać, że tak. W tej sytuacji czymś niezwykłym jest uparta obecność marzeń o syntezie – nie tylko historycznoliterackiej. Mój szkic to zaproszenie do rozmowy o konsekwencjach takich marzeń.