Polska literatura obozowa. Rekonesans

Prezentowana książka poszerza granice polskiej literatury obozowej. Ujmowano ją dotąd nazbyt wąsko. Zadecydowały o tym: polityka, ideologia, deficyt wiedzy historycznej, brak kwerend literaturoznawczych oraz emocje, a nierzadko manipulacje, związane z określeniami obóz koncentracyjny i obóz zagłady. Literaturę obozową ograniczano początkowo do literatury lagrowej (dotyczącej niemieckich nazistowskich obozów koncentracyjnych i ośrodków zagłady), z czasem włączono do niej literaturę łagrową (odnoszącą się do obozów sowieckich, zwłaszcza obozów pracy przymusowej). Okazuje się jednak, że polska literatura obozowa jest znacznie obszerniejsza i bogatsza.  Na niniejszą rozprawę składają się minimonografie piśmiennictwa polskiego tyczące się konkretnego obozu lub typu obozów. Rozdziały poświęcone literaturze łagrowej (Sołowieckiemu Obozowi Specjalnego Przeznaczenia) i lagrowej (Buchenwaldowi i obozom dla sowieckich jeńców wojennych) poszerzają istniejące ustalenia. Kolejne dotyczą sfer nieprzebadanych: literatury odnoszącej się do obozów polskich – sanacyjnego Miejsca Odosobnienia w Berezie Kartuskiej i komunistycznego Centralnego Obozu Pracy w Jaworznie, hiszpańskiego (frankistowskiego) Campo de Concentración de Miranda de Ebro oraz japońskiej Jednostki 731 i jej ośrodka badawczego w Pingfang, obejmującego, oprócz laboratoriów i oddziałów produkcji broni chemicznej i bakteriologicznej, więzienie, komorę gazową, krematoria.   Książka ta stanowić ma impuls do dalszego penetrowania nieznanych i niewystarczająco rozpoznanych obszarów polskiej literatury obozowej, zestawiania ich ze sobą, porównywania, a następnie, poprzez usytuowanie rodzimych dokonań w kontekście innych literatur narodowych, do wykreślenia mapy światowej literatury obozowej…