Ovidius un Tomis teki Sürgün Hayatı ve Göçebe Kabileler Üzerine Gözlemleri

Publius Ovidius Naso, Augustus’un fermanı ile MS 8 yılının Aralık ayında 51 yaşındayken sürgün edilmiştir. Sürgün edilme sebebi tam olarak bilinmese de onun, Augustus’un doğrudan tepkisine yol açabilecek, kusurlu bir davranışından kaynaklanma ihtimali yüksek gözükmektedir. Ovidius’un sürgün yeri olarak Moesia Eyaleti sınırları içinde Tuna Nehri Haliçi’nin biraz kuzeyine düşen Tomis (Constantza/Dobrogea) kenti seçilmiştir. Ovidius hayatının sonuna kadar burada yaşamak zorunda kalmıştır. Roma ile karşılaştırıldığında sert kış şartlarına sahip olan kentin çevresinde göçebe hayat tarzlarını devam ettiren Getae, Sarmatae ve İskitler (Scythae) gibi kabile toplulukları yaşamaktadır. Ovidius sürgün cezasından kurtulmak için af dilekçeleri olarak nitelendirilebilecek şiir şeklinde üç eser yazmıştır: Tristia/Ağıtlar, Epistulae ex Ponto/Karadeniz’den Mektuplar ve Ibis. Ovidius bu eserlerinde Tomis’te kış mevsiminin çok sert ve uzun sürdüğünü gerek yağmalar gerek iklim koşulları nedeniyle kentte sürekli kıtlık yaşandığını iddia etmektedir. Bu makalede Ovidius’un sürgün cezasından kurtulmak için yukarıda bahsedilen üç eserinde içinde bulunduğu hayat koşullarını bilerek kötü gösterdiğine ve hatta bölgede düşmanca tavırlar sergileyen İskit varlığını abarttığına dair kanıtlar ortaya konulacaktır.