Ramy prawne utraty statusu odpadów w Polsce

Celem artykułu jest wskazanie dopuszczalnych w prawie polskim sposobów zastosowania instytucji utraty statusu odpadów, co ma istotne znaczenie dla realizacji gospodarki o obiegu zamkniętym. Badania naukowe miały charakter dogmatyczny. Taki cel wynika z wątpliwości istniejących w polskiej doktrynie i orzecznictwie. Warto podkreślić, że stosowanie tej instytucji jest efektem wdrożenia dyrektywy prawa europejskiego. Co ciekawe także w innych państwach członkowskich występują trudności z praktycznym stosowaniu tej instytucji. Analiza prowadzona jest z uwzględnieniem prawa europejskiego. Poglądy wspierane są odwołaniem do orzecznictwa sądów europejskich, polskich a także orzeczeń sądów krajowych innych państw członkowskich. Przedstawione cztery przypadki zastosowania tej instytucji. Pierwszy to gdy kryteria określono na szczeblu Unii za pomocą przepisów ogólnych.  Drugi przypadek dotyczy określania kryteriów przez władze państw członkowskich. W prawie polskim taką możliwość przewidziano wprost stosunkowo niedawno. Do dziś nie wydano ani jednego aktu w tej sprawie. Trzeci przypadek obejmuje rozstrzyganie przez władze krajowe w odniesieniu do konkretnego przypadku. Możliwość ta nie wynika wprost z polskiej ustawy. Jest jednak wprost określona w dyrektywie. W artykule wskazano, że w tym przypadku dyrektywę można zastosować bezpośrednio. W artykule rozważana jest także czwarta możliwość. Polega ona na utracie przez odpad statusu odpadu bez wcześniejszego orzeczenia władzy. Problematyczny jest jednak w prawie polskim obowiązek uzyskania zgody na odzysk na skalę przemysłową. Dlatego zgłoszono postulat wprowadzenia dla niektórych rodzajów odpadów tylko obowiązku informowania o ich przetwarzaniu.