Aleida Schot-prijs

‘Aleida G. Schot, vermaard om haar vertalingen uit de Russische literatuur, overleed in 1969. Gedreven als zij was door haar liefde en haar eerbied voor de kunst van het vertalen, liet zij een fonds na ter uitreiking van een vertaalprijs.’ Zo begint het ‘Ter inleiding’ in de brochure die werd uitgegeven naar aanleiding van de eerste uitreiking van de Aleida Schot-prijs in 1981. In de brochure wordt ook kort aangegeven waarom de naar haar genoemde prijs pas twaalf jaar na Aleida Schots overlijden voor het eerst werd toegekend. Bij haar beschikking had Aleida Schot drie personen aangewezen die ervoor zorg moesten dragen dat de prijs werd ingesteld, maar deze ‘waren er niet toe gekomen aan deze opdracht te voldoen’. De werkelijke reden dat er geen actie werd ondernomen, was dat er in het fonds te weinig middelen waren om, geregeld, een prijs uit te keren. Die middelen kwamen er wel nadat vrienden van Aleida Schot in 1979 een comité hadden samengesteld om haar laatste wens ten uitvoer te brengen. Stuwende kracht achter het comité was mr. H.C.S. Warendorf, bij wie Aleida Schot geregeld aan huis kwam en die ‘tante Leidje’ daardoor goed had gekend. Leden van het comité en vervolgens bestuursleden van de opgerichte Aleida Schot Stichting waren, behalve mr. Warendorf, prof.mr. A. Pitlo, mr. J. Oranje, mevr. M. van Doveren-Nopol en dr. H. Bonger. Het waren allen vrienden van Aleida Schot; geen van hen had iets te maken met de slavistiek. Tot op heden is mr. Warendorf de belangrijkste mecenas van de Stichting; zonder hem zou de Aleida Schot-prijs niet hebben bestaan. Het bestuur van de Stichting bepaalde dat de prijs (5000 gulden, later 2500 euro) eens in de twee jaar zou worden toegekend en beperkt zou blijven tot vertalingen van literatuur uit de Slavische talen.