Orhan Kemal, Kemal Tahir ve Yaşar Kemal’in romanlarında mizojinik söylemlerin analizi

Şiddet toplumsal bir olgudur. Şiddetin insan hakları ve halk sağlığı boyutu üzerine önemli araştırmalar yapıldığı bilinmektedir. Şiddetin edebî metinlerdeki yansımasıyla ilgili çalışmalar ise feminist edebiyat eleştirisinin gelişimiyle daha çok ilgi çekmeye başlamıştır. Bu çalışmada edebiyatın biri türü olarak kabul edilen romanlarda geçen şiddetin, kadın karakterler bakımından özellikle sembolik/sözel kısmına eğildik. Örneklemimizi çağdaş Türk edebiyatının tanınan yazarları Orhan Kemal, Kemal Tahir ve Yaşar Kemal’in romanlarıyla sınırlandırdık. Her üç yazarın romanlarında, kadınların fiziksel şiddet dışında, kamusal ve mahrem alanda eril dilin ötekileştirici ve aşağılayıcı sözcükler (mizojinik söylemler) kullanılarak nasıl nitelendirildiğini çözümlerken, en sık kullanılan sözcüklerden yola çıkarak sosyolojik bir değerlendirmede bulunduk. Çalışmanın, romanın kurgulandığı toplumsal yapıda, kadın gerçeğini erkek dilinde hangi söylemlerle özdeş tuttuğunu görmek açısından, yapılacak tartışmalara katkı sağlayacağı düşünülmektedir.