Akademide Siyonist Baskıyı Aşmak: Antisiyonist Bilimin İmkânları

Bu çalışma, modern bilimin ve akademik kurumların tarihsel ve güncel düzeyde emperyal ve kolonyal yapılarla kurduğu ilişkileri eleştirel bir zeminde tartışmaktadır. Modern bilimin rasyonel akıl merkezli otoritesi, hakikati mutlak biçimde temsil ettiği varsayımına dayanmakta; bu durum epistemolojik bir tahakküme ve bilimsel otoritenin emperyal stratejilerle iç içe geçmesine yol açmaktadır. Bu bağlamda, bilimsel bilgi, hakikatin peşinde bir araç olmaktan çıkarak hegemonik yapıların meşruiyet üretim aracı hâline gelmiştir. Özellikle siyonizmin akademiyle kurduğu stratejik iş birliği, Gazze’deki soykırım süreciyle birlikte daha görünür hâle gelmiş; akademi, bu sürecin hem faili hem de meşrulaştırıcısı olarak konumlandırılmıştır. Çalışmada, siyonist baskının Batı üniversitelerinde antisiyonist düşünceyi bastırma, antisemitizmle özdeşleştirme ve akademik özgürlüğü tehdit etme boyutları ayrıntılı biçimde analiz edilmiştir. Slavoj Žižek’ten, Habermas’a ve günümüz öğrenci eylemlerine kadar uzanan örnekler, akademinin büyük oranda sessizliğe bürünmesine karşın, üniversite öğrencilerinin vicdani duruşlarıyla umut verici bir muhalefet hattı oluşturduğunu göstermektedir. Çalışma, bu baskıya karşı “Epistemik Aksa Tufanı” olarak adlandırılan teorik ve pratik bir direniş çağrısında bulunmaktadır. İslam dünyasının özgün bilgi üretim modelleriyle, hem Batı hegemonyasına hem de siyonist epistemik tahakküme karşı alternatif bir akademik paradigma geliştirmesi önerilir. Bu doğrultuda akademik boykot, kavramsal inşa, örgütlü öğrenci hareketleri ve hakikatin yeniden tesisi gibi çok katmanlı stratejilere yer verilmiştir. Ayrıca çalışmada Filistin meselesi, insanlığın epistemolojik vicdanını ve tarihsel yönünü belirleyen bir hakikat sınavı olarak konumlandırılmaktadır.