Nezaketsizlik Ortamında Uçuş Emniyeti: Havacılıkta İletişim, Empati ve Mental İyi Oluşun Gücü

Bu çalışma, havacılık çalışanlarında kişilerarası iletişim yetkinliği, işyeri nezaketsizliği ve mental iyi oluş arasındaki ilişkileri uçuş emniyeti bağlamında incelemektedir. Veriler, Türkiye’de kamu ve özel sektörde faaliyet gösteren havacılık kuruluşlarında görev yapan 443 çalışandan elde edilmiştir. Örneklem; 122 kadın (%27,5) ve 321 erkek (%72,5) katılımcıdan oluşmakta olup yaş dağılımı 18–25 yaş arası %9,9, 26–33 yaş arası %16,3, 34–41 yaş arası %25,3, 42–49 yaş arası %20,3 ve 50 yaş ve üzeri %28,2 şeklindedir. Veriler yapısal eşitlik modellemesi (SEM) yöntemiyle analiz edilmiştir. Bulgular, kişilerarası iletişim yetkinliğinin mental iyi oluşu olumlu yönde etkilediğini, işyeri nezaketsizliğinin ise mental iyi oluş üzerinde anlamlı ve olumsuz bir etkiye sahip olduğunu göstermektedir. Ayrıca işyeri nezaketsizliğinin, iletişim yetkinliği ile mental iyi oluş arasındaki ilişkide kısmi aracı rolü üstlendiği belirlenmiştir. Önerilen model, mental iyi oluş değişkenindeki varyansın %35,9’unu açıklamaktadır. Alt boyut analizleri, empati becerisinin işyeri nezaketsizliğini azaltarak mental iyi oluşu dolaylı biçimde desteklediğini ortaya koymaktadır. Mental iyi oluşu destekleyen iletişim iklimlerinin, durumsal farkındalık ve ekip koordinasyonu gibi uçuş emniyetini etkileyen insan faktörleri üzerinde koruyucu bir işlev gördüğü; empati temelli mikro iletişim becerilerinin EYS (Ekip Kaynak Yönetimi) ve hizmet içi eğitim programlarına entegre edilmesinin uçuş emniyetini güçlendirebileceği değerlendirilmektedir.