Müellifi Bilinmeyen Mensur Bir İblîs Hikâyesi

Geniş bir yelpazesi olan Eski Türk edebiyatı, her ne kadar nazım ağırlıklı olsa da nesir olarak da birçok eser mevcuttur. Nazıma gösterilen bu ağırlık uzun bir süreçte kendine yer bulsa da bu süre içinde nesir de kendini geliştirmeye devam etmiştir. Tarihler, seyahatnâmeler, münşeat mecmuaları, biyografik ve dinî-ahlakî eserler, hikâyeler bu çalışmaların örneklerindendir. Çalışmamıza konu olan ve mensur eserler arasında sayılan hikâyeler, gelenek içerisinde sadece saray erbabının okuması için değil ayrıca bu eserleri halkın da okuması, kendini dinî ve ahlakî olarak yetiştirmesi amacıyla kaleme alınmaktadır. Genele bakıldığı zaman müellifleri ve müstensihleri bilinmeyen bu eserler zaman içerisinde çeşitlenerek günümüze kadar ulaşmaktadır. Eski Anadolu Türkçesi’nin özellikleri ile yazılmış olup Şeytan Hikâyesi veya İblîs Hikâyesi olarak adlandırılan metinlerin manzum veya mensur birçok nüshası vardır. Bu nüshalar çeşitli adlarla kütüphanelerimizde kendilerine yer bulmakla birlikte çok kez yazılmış ve çok kez okunmuştur. İblîs Hikâyesi, ilk olarak Muhyiddin İbnü’l-Arabî’ye atfedilmiş olsa bile elimizde bunu doğrulayan herhangi bir kanıt bulunmamaktadır. İncelediğimiz eser de bahsedilen şeytan hikâyelerinden biridir. Eserde, müellif ve müstensihe dair bir bilgi yer almamaktadır. Mensur bir hikâye olan eserin özellikleri ve muhtevası incelenmiş ardından var olan diğer nüshalara da değinilerek transkripsiyonlu metni hazırlanmıştır.