Kavramsal Çerçeve ve Tefsir Yöntemi Açısından Çağdaş Selefî Tefsir Ekolü

Düşünsel kökleri hicrî ilk asırlara uzanan Selefî Ekol, İslâm tarihinin farklı dönemlerinde inişli çıkışlı bir serüvenle hayatiyetini sürdürerek günümüze kadar gelmiştir. Yakın tarihte “öze dönüş” fikrinin rağbet görmesiyle tekrar yükselişe geçen ekol, çeşitli alt kollarındaki mensuplarının tefsir sahasındaki çalışmaları ve eserleri ile çağdaş tefsir ekolleri arasında kendine yer edinmeye başlamıştır. Selefîliğe dair yoğun bir yayın akışı olmasına rağmen hem bizzat bu kavram ile kim ve ne kastedildiğine dair hem de tefsir ilmine etki eden ve Selefîlikle ilişkilendirilen gruplar bağlamında bir kavram kargaşası bulunmaktadır. Çalışmamızda ilk bölümde “Çağdaş Selefî Tefsir Ekolü” kavramsal düzeyde tartışılmış ve vakıayı doğru anlamak için bazı tercihler ve tekliflerde bulunulmuştur. İkinci bölümde ise ihmal edilen bir konu olarak gördüğümüz çağdaş Selefî tefsirlerin Kur’an’ı anlama ve açıklamada takip ettikleri yöntem ve temel prensipler açısından değerlendirilmesi yapılmıştır. Çalışmamızda Selefîliğin kendi içindeki farklılaşmalarına dikkat edilmesi gerektiği vurgulanmış ve mezkûr tefsir ekolünü vücuda getiren grupların Suudî Selefî ve İlmî Selefî çevreleri olduğu tespit edilmiştir. Çağdaş Selefî Tefsir Ekolünün tefsir ilminde klasik rivayet tefsiri anlayışını benimseyip İbn Teymiyye’nin (ö. 728/1328) sistemleştirdiği yöntemi takip ettiği belirtilmiştir. Lafızcı tutumları ve rivayete bağlılıklarıyla dikkat çeken çağdaş ekolün selefî itikadın savunusunu Kur’an yorumuyla devam ettirme eğiliminde olduğu görülmüş ve bazı hususlarda klasik Selefîliği aştığı tespit edilmiştir. Selefî din anlayışını muhafaza etme gayreti içerisinde bulunan ekol mensupları maksada odaklanmak yerine kelimelerin zâhirî anlamında ısrarcı davranmaları, usul açısından tutarsızlıkları ve diğer mezhep ve ekollere karşı dışlayıcı tavırları ile eleştirilerin odağında bulunmuştur.