EMİNE IŞINSU VE ORHAN PAMUK'TA SIFATLARIN KULLANIMI ÜZERİNDEN TOPLUMSAL CİNSİYET AYRIMINA DİL BİLİMSEL BİR YAKLAŞIM

İnsanoğlu tarihin başlangıcından beri duygu ve düşüncelerini ifade edebilmek için çeşitli enstrümanlardan yararlanmıştır. Dünyaya gelen her bireyin içine doğduğu kültür ve coğrafya farklı olduğundan onların kendisini ifade edebilmek için yararlandıkları yöntemleri kullanış biçimlerinde de ayrılmalar ortaya çıkmıştır. İnsanlığın dili kullanmayı öğrenmesiyle birlikte kişiler arası iletişim artmış, duygu ve düşüncelerin dile getirilmesi kolaylaşmıştır. Ancak her bireyin karakteri farklı olduğundan dili kullanış biçimlerinde de değişiklikler olması kaçınılmazdır. İşte bireylerin dillerinde oluşan bu özel ve kişisel anlatış tarzına üslup diyoruz. Kadın ve erkek cinsiyetlerini belirleyen özellikler incelendiğinde onların biyolojilerinden ileri gelen farklılıkların düşünce ve davranışlarına da yansıdığı görülmektedir. Bu cinsiyetten kaynaklanan farklılıklar aynı zamanda dili kullanma yetenek ve işlevleri bakımından da ele alınabilir mi? Kadın ve erkek dili olarak adlandırabileceğimiz aynı dil kullanıcılarının genelleşmiş üslup farklılıklarından söz edilebilir mi? Kulanım farklılıkları -varsa- dil bilgisel farklılıklar da yaratır mı? Bilindiği gibi sıfatlar kurduğumuz cümlelerin daha iyi tanımlanmasına yardımcı olurlar. Hem iç dünyamızı hem de dış dünyayı daha iyi algılamamızı ve karşı tarafa yansıtmamızı sağlarlar. Bu durumda yazarların toplumsal cinsiyet farklılıklarının yansımalarını da en iyi sıfatları kullanım tarzları üzerinden görebiliriz. Bu çalışmada Türk edebiyatının iki önemli çağdaş yazarının eserlerinden faydalanılarak kadın ve erkek edebiyatçıların bakış açıları sıfat tamlamalarının kullanımı üzerinden değerlendirilmeye çalışılmıştır. Emine Işınsu’nun Çiçekler Büyür romanı ile Orhan Pamuk’un Cevdet Bey ve Oğulları adlı romanından ilk otuz sayfadaki sıfat tamlamaları incelenerek yazarların üsluplarındaki farklar hakkında ipuçları değerlendirilmiştir.