Izvori konzervativnog antimodernizma

Antimodernizam se, u pravilu, tumači ili kao protumoderni resantiman karakterističan ‎za djela apodiktički modernih mislilaca i umjetnika s kraja 19. i ‎početka 20. stoljeća ili kao tradicija filozofskopovijesne, političkofilozofske‎ i političkoteološke kritike progresa, sekularizacije, procesa modernizacije ili,‎ uopćeno govoreći, patologijâ i neuralgijâ egzistiranja u modernom svijetu. U ‎ovom se članku nastoji ponuditi teorija konzervativnog antimodernizma koja ‎potonji shvaća kao specifičnu tradiciju kulturnopesimističke teorije i kritike‎ moderniteta i moderne utemeljenu na suštinskim pojmovima konzervativizma, ‎proizašlu iz kontrarevolucionarne političke misli, a koja epohu moderne ‎tumači kao duhovnopovijesni stadij dekadencije nekoć zdrave i organičke‎ kulture, dok modernitet konceptualizira kao metapolitički projekt prevrednovanja ‎konstitutivnih vrijednosti predmodernog poretka smisla, pri čemu se nihilizam ‎shvaća kao bit i usud moderniteta. Nasuprot tako mišljenoj epohi moderne‎ i projektu moderniteta, konzervativni antimodernizam razvija viziju ili‎ kulturne palingeneze onkraj moderne ili dovođenja moderniteta do ekstrema ‎inherentnog nihilizma, a time i do samodokinuća moderne. Analizom političke ‎misli trojice katoličkih kontrarevolucionarnih političkih filozofa – Josepha‎de Maistrea, Louisa de Bonalda i Juana Donosa Cortésa – prikazat će se temeljne‎ odrednice konzervativnog antimodernizma.‎