Toen ik geboren werd, was ik er zelf niet bij: psychoanalytische beschouwingen over het autisme

Toen ik geboren werd, was ik er zelf niet bij: psychoanalytische beschouwingen over het autisme Hoe verhoudt de psychoanalyse zich tot het autisme? De vraag laat zich niet eenduidig beantwoorden. ‹Het› autisme suggereert een zekere homogeniteit, terwijl we misschien beter van twee autismen kunnen spreken. Psychoanalytici zijn immers al lang vertrouwd met het autisme als een ernstige vroegkinderlijke problematiek. Bij dit ‹klassieke› autisme gaat het om zeer vroeg in de ontwikkeling getroffen patiënten die er niet in slagen om als Ik levendig te worden in de verhouding tot een ander. Recenter verscheen daarnaast de biomedisch en gedragsmatig gekaderde autismespectrumstoornis (ASS) op het toneel, met een veel breder scala aan diagnostische criteria. Het is een ontwikkeling die we ook in onze spreekkamers terugzien, waar patiënten in deze diagnose een identiteit vinden of een oplossing bevroeden voor een diepgevoelde eenzaamheid en ‹anders-zijn›.