Projekt powierzchni kina

Autor analizuje kwestię powierzchni: powierzchni kina i ekranu, przestrzeni, która wydaje się płaska, a jednocześnie ukrywa i odsłania dziwną głębię. Przyglądając się pierwszym filmom braci Lumière i innym wczesnym produkcjom, a także wykorzystując sformułowaną przez Toma Gunninga metaforę „absorpcji” i „połykania”, autor próbuje opisać szczególny moment kolizji pomiędzy widzem a energią filmu. Gest, w którym to zderzenie się dokonuje, przypomina połykanie. Lippit postrzega kino jako rzeczywistość dwustronną, gdzie powierzchnia stanowi granicę pomiędzy tym, co wewnętrzne, a tym, co zewnętrzne. W ten sposób otrzymujemy fascynującą psychologię (a może raczej psychoanalizę) kina i jego ruchu. Wczesne kino jest tu bardzo ważnym, a zapomnianym śladem. Tekst jest tłumaczeniem rozdziału Cinema Surface Design z książki Akiry Mizuty Lippita Atomic Light (Shadow Optics), University of Minnesota Press, Minneapolis 2005. © 2005 by The University of Minnesota Press. Ze względu na ograniczenia praw autorskich artykuł jest dostępny tylko w wydaniu papierowym.