Nacjonalizm świecki w Polsce

Jan Stachniuk reprezentował w Polsce typ nacjonalizmu świeckiego, który stał w głębokiej opozycji w stosunku do młodej generacji obozu narodowego ideowo wyartykułowanej po wydaniu przez Romana Dmowskiego w 1927 roku głośnego manifestu światopoglądowego, jakim była jedna z broszur programowych dla powstałego rok wcześniej Obozu Wielkiej Polski pt. Kościół, Naród i Państwo. Głównym postulatem Stachniuka była lekceważona przez narodowców industrializacja Polski oparta na fundamencie nowej mentalności Polaka, zwróconej w kierunku dynamicznego opanowywania sił przyrody i budowania potencjału zdolnego do przeciwstawiania się przede wszystkim Niemcom. Słusznie przewidywał, że po wojnie „Niemcy znów wstaną z kolan i staną się groźni”. Na marginesie rozważań o filozofii cywilizacji i gospodarce, które były głównym przedmiotem jego zainteresowań, zarysował on także system władzy konieczny do realizacji wyartykułowanych przez niego wizji. Problem ten stanowi zasadniczą treść niniejszej książki. Stachniuk jako krytyk praktyk powojennej władzy w Polsce został skazany na długoletnie więzienie i zniszczony przez komunizm.