Józef Wittlin, Emil Cioran i doświadczenie wygnania

Artykuł poświęcony jest esejowi Józefa Wittlina Blaski i nędze wygnania (ang. 1957, pol. 1959). Przedstawiono w nim dzieje powstania tekstu i na podstawie materiałów archiwalnych wskazano, w jaki sposób Wittlinowskie podejście do problemu emigracji i literatury emigracyjnej ewoluowało na przestrzeni kilkunastu lat. W analizie eseju skoncentrowano się na istotnym wątku myślowym w nim obecnym, jakim jest dialog z tekstem Emila Ciorana Dogodności i niedogodności wygnania (fr. 1952, pol. 1952). Zetkniecie z nim stanowiło ważny moment dla wykrystalizowania się stanowiska Wittlina odnośnie do problemu emigracji. Wskazano, że obu pisarzom bliskie było rozumienie ludzkiej egzystencji jako emigracji (wygnania) i metafora ta odgrywa w ich dziele ważną rolę. Interpretują ją jednak odmiennie: Cioran w duchu pesymistycznym, Wittlin zaś w kategoriach religijnych.