„Autyzm? Od tego mam zalety”. Wyjątkowość neuroróżnorodności

Rzeczy odgrywają szczególną rolę w procesie kształcenia i socjalizacji osób ze spektrum autyzmu do świata neurotypowych. Osoby te są bardzo zróżnicowane i wszelkie próby tworzenia ujednoliconych opisów, zestawień oraz porównań z neurotypowością jest obarczone ryzykiem wielu nieporozumień. Zastosowano metodę indywidualnych przypadków, które pozyskano z narracji osób ze spektrum autyzmu i ich bliskich. Przyjęto strategię teorii ugruntowanej i generowania z danych (analizy treści) kategorii, które stały się myślą przewodnią podrozdziałów. Dobór przypadków był intencjonalny – wybierano historie, które prezentowały relacje osób ze spektrum autyzmu z rzeczami. Osoby ze spektrum autyzmu mają potrzeby bycia wśród ludzi. Dowodem na to są Kluby Świadomej Młodzieży, dzięki którym młodzi mogą działać na rzecz zmiany postaw społecznych i realizować swoje potrzeby. Różnorodność jest wartością i jej uznanie jest nadrzędne w spełnianiu się jako osoby i aktywnego obywatela. Jest to zgodne z koncepcją szkół kreatywnych Kena Robinsona. Standaryzacja kształcenia, postrzeganie ucznia przez system braków, sztywne trzymanie się zaleceń bez ich aktualizacji nie pozwalają na uchwycenie wyjątkowości ucznia/uczennicy i jego/jej poznania. To powoduje, że integracja w szkole jest niemożliwa. Rzeczy są dla wielu neuroróżnorodnych elementami przyjaznego środowiska. Poznanie znaczenia tych relacji jest kluczowe dla projektowania działań edukacyjnych, terapeutycznych i rehabilitacyjnych