PSİKOLOJİK İYİLEŞME VE KADIN SAĞLIĞI: SEZGİ, İNANÇ VE ATALARIN İZİNDE KÖKSEL ŞİFA

Günümüzde, kadın sağlığının çok boyutlu ihtiyaçlarının mevcut tıbbi yaklaşımlar tarafından yeterince ele alınmadığına dair artan eleştiriler, bütüncül şifa yöntemlerinin gerekliliğini bilimsel tartışma zeminine taşımaktadır. Bu çalışma, bütüncül şifa uygulamalarının psikolojik iyileşme ve genel sağlık üzerindeki kritik rolünü titizlikle irdelemeyi amaçlamaktadır. Modern Batı tıbbı, kadın sağlığını çoğunlukla semptomatik ve ilaç odaklı müdahalelerle sınırlarken, kadınların ruhsal, kültürel ve psikolojik boyutlarını yeterince dikkate almamaktadır. Bu araştırmanın temel problemi, kadınların sağlık süreçlerinde sezgi, inanç ve atalara dayalı kültürel mirasın göz ardı edilmesinin, psikolojik iyileşme ve genel sağlık üzerinde olumsuz etkiler yaratabileceği yönündeki bilimsel boşluktur. Bu bağlamda, çalışma bu unsurların kadın sağlığındaki rolünü derinlemesine incelemeyi amaçlamaktadır. Çalışmanın temel sorusu; sezgi, inanç ve kadınların tarihsel kültürel hafızasında yer alan atalara dayalı mirasın, kadın sağlığını ve özellikle psikolojik iyileşmeyi nasıl etkilediğidir. PubMed, JSTOR, Scopus ve Google Scholar gibi veri tabanlarından yapılan literatür taraması, önceki araştırmaların çoğunlukla biyomedikal paradigma çerçevesinde yürütüldüğünü, ruhsal, psikolojik ve kültürel etmenlerin ise yeterince ele alınmadığını ortaya koymuştur. Bu boşluğu gidermek amacıyla, çalışma, kişisel öyküyü Fonksiyonel Tıp Zaman Çizelgesi ile harmanlayan otoetnografik bir yöntem benimsemiştir. Araştırmada, çocukluk çağı travmaları, beden imajı sorunları ve kısırlık gibi önemli sağlık olaylarını içeren on beş kronolojik kısa öykü kullanılmıştır. Araştırma kapsamında elde edilen veriler kamuya açık olduğundan, ek araştırma izni alınmasına gerek duyulmamıştır. Yapılan analizler, sezgisel yetenekleri ve atalara dayalı uygulamalarla yeniden bağlantı kuran kadınların, psikolojik denge ve genel sağlık durumlarında kayda değer iyileşmeler yaşadığını göstermektedir. Bulgular, bütüncül şifa pratiklerinin konvansiyonel tedavileri tamamlayıcı nitelikte olduğunu ve kadınların kendi iyileşme süreçlerinde aktif rol almalarını sağladığını ortaya koymaktadır. Sonuç olarak, çalışma, sezgi, inanç ve ataların bilgeliklerini sağlık uygulamalarına entegre etmenin, kadınların psikolojik iyileşmesini desteklediğini ve sürdürülebilir, bütüncül bir sağlık modeline katkıda bulunduğunu kanıtlamaktadır.