Po ziemi, po zimie, po trawce, na słomce? – o poziomce w polskiej kulturze ludowej

Autorka prezentuje wstępną wersję hasła POZIOMKA do Słownika stereotypów i symboli ludowych. Językowo-kulturowy obraz poziomki można zrekonstruować przede wszystkim na podstawie jej nazw synonimicznych, np. poziomka (bo rośnie nisko, po ziemi), pozimka (pojawia się wczesną wiosną, zaraz po zimie), potrawnica (rośnie po trawie lub po(na) trawce – cienkiej łodydze), dzika truskawka, leśna malina (rośnie dziko, zwyklew lesie i z wyglądu przypomina truskawkę lub malinę) itd. Legendy ludowe i wierzenia wiążą poziomki z Matką Boską – to ona je stworzyła, by ochronić ludzi przed okrutnym głodem na przednówku. Ona też karmi nimi zmarłe dzieci przebywające w niebie. Etnograficzne opisy praktyk ludowych dostarczają natomiast informacji, że słodkie, pachnące owoce poziomki stanowiły ważne uzupełnienie codziennego, często ubogiego pożywienia mieszkańców wsi. Wraz z liśćmi i łodygami były też wykorzystywane w lecznictwie, np. przy dolegliwościach skórnych i oddechowych.