L’ART MAGIQUE: PRZYPADEK ZBIGNIEWA MAKOWSKIEGO

Artykuł dotyczy krótkiego okresu w twórczości Zbigniewa Makowskiego – kilkumiesięcznego pobytu w Paryżu w 1962 roku – i pokazuje, że katalizatorem przemian, bodźcem, pod którego wpływem dotychczasowe doświadczenia artystyczne i egzystencjalne skrystalizowały się w nowej, magicznej formule malarskiej, był późny surrealizm, szczególnie L’Art magique André Bretona i Gérarda Legranda (1957), ale też koncepcje wystaw m.in. Intrusion in the Enchanters Domain (D’Arcy Galleries, Nowy Jork 1960–1961). Te źródła inspiracji w przypadku Makowskiego w nietypowy sposób łączą się z fascynacją psychologią Carla Gustawa Junga. Magia obrazów artysty w latach 60. polega przede wszystkim na zmysłowym olśnieniu, na cudowności osiągniętej malarskimi środkami. W tym samym czasie Makowski wprowadza elementarz znaków, które odwołują się jednocześnie do podstawowych doświadczeń zmysłowych i tradycji ezoterycznej.