Učenje Didima Slepog o jednosušnosti Svetoga Duha sa Ocem i Sinom

Didima Slepog, profesora i upravitelja aleksandrijske bogoslovske škole, možemo svrstati u red prvih bogoslova drevne Crkve koji bogoslovstvuju o Duhu Svetom. Kada govori o Svetom Duhu Didim usvaja kapadokijsku terminologiju. Na njegovu pnevmatologiju veliki uticaj imaju Atanasijeva Pisama Serapionu. Oslanjajući se na 146. i 147. paragraf Didimovog dela O Duhu Svetom autor pokušava da prikaže na koji način Didim Slepi uči o jednosušnosti Svetoga Duha sa prva dva lica Svete Trojice. Jedan od načina je i učenje o dejstvu Božijem, odnosno dejstvu Svete Trojice u kojoj učestvuju jednako Otac, Sin i Sveti Duh, zatim o milosrđu, o ljubavi, o zajedništvu u svetosti i mudrosti. Kao aleksandrijski bogoslov on svoje učenje zasniva na Svetom Pismu i svoje stavove potkrepljuje redovnim navođenjima svetopisamskih stihova. Srž Didimove pnevmatologije je izražena u 166. paragrafu njegovog dela: "Priroda Svetoga Duha je ista kao priroda Oca i Sina". Na osnovu ovoga vidimo da je Didimova pnevmatologija sledovala učenju nikejsko-carigradskog simvola vere koji kaže: "I u Duha Svetoga, Gospoda, Životvornog, Koji od Oca ishodi, Koji sa sa Ocem i Sinom zajedno poštuje i zajedno slavi".