Rozwój i układ przestrzenny szlaków winiarskich w Polsce

Celem badań jest diagnoza i ocena dynamiki rozwoju szlaków winiarskich w Polsce oraz określenie ich typów ze względu na układ przestrzenny i wybrane cechy, w tym takie, jak: powierzchnia upraw winorośli, długość szlaku, położenie, dostęp do zbiorników wodnych i ich specyfiki jako produktów turystycznych. Określono również cechy charakteryzujące polskie szlaki winiarskie, wskazując ich podobieństwa i różnice, a następnie przeprowadzono typologię ich układów. W badaniach wykorzystano triangulację metod i technik badań poprzez zastosowanie: metody desk research, analizy danych ilościowych i jakościowych, analizy porównawczej, opartych na danych pozyskanych z Krajowego Ośrodka Wsparcia Rolnictwa, dokumentów źródłowych i portali internetowych dotyczących badanych szlaków, Geoportalu oraz telefonicznych wywiadów bezpośrednich. Badania wykazały, że w Polsce obecnie funkcjonuje 11 szlaków winiarskich, które rozwijają się dynamicznie od 2007 r., kiedy powstał pierwszy szlak, a z największą intensywnością powstawały w latach 2020–2024. Różnią się one pod wieloma względami i prezentują różne układy przestrzenne, z których dominujący jest układ złożony, o różnym stopniu rozgałęzienia. Na typ układu ma wpływ przede wszystkim liczba winnic tworzących szlak i ich cechy lokalizacyjne.