Etin Cinsel Politikası ve David Mitchell’ın Bulut Atlası Romanında Hayvanlaştırılan Kadın Klonlar

Vegan-feminist eleştirmen Carol J. Adams’ın aynı adlı kitabında ortaya attığı “etin cinsel politikası” kuramından yola çıkan bu makale, ataerkil toplumlarda cinsel şiddet ve et yeme arasında sıkı bir bağ olduğunu iddia etmektedir. Nitekim ataerkinin kadınlara ve hayvanlara yönelttiği, cinselleştirilmiş bir eril şiddettir. Teorik ve pratik olmak üzere iki bölümden oluşan makalenin kuramsal bölümü, ataerkinin çıkış noktası ve Batı düşünce sisteminin temellerini oluşturan ikili karşıtlıkları incelemeyle başlamaktadır. “İnsan-hayvan” ve “erkek-kadın” ikiliklerinin temelde “insan=erkek-kadın=hayvan” şeklinde tek bir ikilik olduğunun ileri sürüldüğü bu bölümde özne pozisyonundaki erkeğin, ikinci konuma itilen kadını ve hayvanı nesneleştirerek sömürdüğü tartışılmaktadır. Kuramsal bölümün ikinci kısmı, Adams’ın vegan-feminist kuramı ışığında şiddete uğrayan kadınların hayvanlaştırılmasını ve ete dönüştürülen hayvanların cinselleştirilip dişilleştirilmesini ele almaktadır. Bu kısım özellikle Adams’ın aynı kitapta tartıştığı “kayıp gönderge” kavramı üzerinden ilerlemektedir; çünkü ataerki, kayıp gönderge sistemi vasıtasıyla kadınlara ve hayvanlara uyguladığı benzer şiddetleri ötekinin maruz kaldığı muameleyi akıllara getirerek maskelemekte ve kuvvetlendirmektedir. Uygulama bölümüyse İngiliz yazar David Mitchell’ın Bulut Atlası (2004) adlı romanının “Sonmi~451’in Niyazı” başlıklı distopik anlatısında kesilerek ete dönüştürülen kadın klonlar üzerinden etin cinsel politikasını incelemektedir. Kadın klonların, Papa Song isimli kapitalist işletmecinin mezbahasında ete dönüştürüldükten sonra zincir restoranlarında servis edilmeleri kayıp gönderge kavramıyla ele alınmakta ve gördükleri bu muamelenin hayvanlaştırılmalarından kaynaklandığı ileri sürülmektedir.