„Wszyscy mają skrzydła”. Marc Chagall Tadeusza Kubiaka

Artykuł prezentuje analizę grupy wierszy Tadeusza Kubiaka ogłoszonych w latach 1957–1959 i odnoszących się do malarstwa Marca Chagalla. Twórczość Kubiaka wpisuje się w wyraźny wzrost zainteresowania tym artystą w Polsce we wskazywanym okresie i stanowi istotny głos w wieloelementowej serii poetyckich wypowiedzi związanych z malarzem, jakie w tym czasie powstały. Komentowane wiersze wiążą problematykę obrazów Chagalla z zagadnieniem wyobraźni artystycznej i koncepcją twórczości jako ucieczki od rzeczywistego świata, co pozwala umieszczać te liryki w kontekście toczonego wówczas krytycznoliterackiego sporu o wyobraźnię poetycką. Jednocześnie pewne elementy nawiązań do Chagalla wskazać można w wierszach poety o tematyce żydowskiej. Przesunięcia znaczeniowe, jakich dokonuje Kubiak, odwołując się do malarza, pozwalają stwierdzić, że w ówczesnej poezji polskiej (silniej nawet niż w krytyce artystycznej i literackiej) obrazy tego twórcy istotnie występowały jako symbol nieskrępowanej artystycznej wyobraźni, stanowiąc ważny punkt odniesienia dla głoszonych wtedy koncepcji metaartystycznych.