Tradycja romantyczna w „Wiankach parańskich” Tadeusza Milana Grzybczyka

Artykuł analizuje rolę tradycji romantycznej w przedstawieniu scenicznym Wianki parańskie (Kurytyba 1921) Tadeusza Milana Grzybczyka (1885–1961), poety i publicysty piszącego po polsku, który emigrował do Brazylii w 1904 roku i mieszkał tam do końca życia. Wianki parańskie, pełne odniesień do polskiej poezji romantycznej, są ilustracją przekonania o patriotycznej misji poezji. Sztuka może być także postrzegana jako fragment heroicznej epopei, przedstawiającej dzieje „ducha” narodu polskiego, prezentującej szeroką gamę bohaterów narodowych i ukazującej szczególny charakter świata przedstawionego, w którym współistnieją motywy realistyczne ze sferą zjawisk fantastycznych i nadprzyrodzonych. W Wiankach parańskich Milan Grzybczyk został przedstawiony jako strażnik polskości, poeta i nauczyciel polskiej historii oraz propagator rodzimych mitów narodowych. W sztuce postulat niepodległości narodu polskiego przeplata się z ideami wolności i międzyludzkiego braterstwa, a także z opisami piękna brazylijskiej przyrody oraz nadziejami związanymi z nową ojczyzną.