Bozkır Kavimlerinin Sosyal, Siyasi ve Askeri Yaşamında Kurt Motifi

Tuna Nehrinden Çin Seddi’ne kadar geniş bir alanı içerisine alan Bozkır coğrafyası konar –göçer toplumlar için zorlu iklim ve arazi şartlarını da beraberinde getirmektedir. Avcı-göçebe bozkır toplumlarında hayatın merkezinde at olsa da kurt motifi bu coğrafyanın kıymetli bir sembolü olarak bozkır insanının yaşamının her alanında yerini almış, bozkır sosyal hayatının içerisine adeta sinmiştir. Sadece sosyal hayatın değil dini yaşamın içerisinde de başlı başına bir kültür olarak varlık göstermiştir. Hem sürüye kurdun girmesi ve sürünün tehlikeye girmesi anlamında Kurt motifi şekillenirken daha da önemli olarak Türk topluluklarının en zor anında yol gösteren kutsal kurtarıcı ve rehber olarak değer kazanmıştır. Kurdun Türk sosyo-kültürel yaşamına da bu kadar tesir etmesindeki en önemli etken onun ecdad/ata olarak görülmesidir. Türk aile yaşamında baba/ata kavramının üstlenmiş olduğu büyük misyon, ataerkil toplum yapısının varlığı, bu önemi tetiklemiş, kurda karşı duyulan saygının en üst düzeylere çıkmasına sebep olmuştur. Evlerinin kapılarına kurt başı asan bozkır toplulukları bu gelenek ile bir babanın ailesini koruduğu gibi kurdun da haneyi ve hane halkını koruyan kutsal bir ruha sahip olduğuna inanmaktaydı. Koruyan bir yüce ruhu sadece sosyal hayatlarında değil, siyasi, iktisadi ve askeri yaşamlarında da önemli sembollerinden biri olarak görmüşlerdir.