Çocuk İstismarı ve İhmali

Çocuk istismarı ilk olarak Kempe’nin 1962’de “Hırpalanmış Çocuk” kavramını öne sürmesiyle gündeme geldi, ancak fiziksel istismarın yanı sıra duygusal ve cinsel istismar ile çocuk ihmali tanımları, Dünya Sağlık Örgütü’nün (DSÖ) 1985’te yaptığı en kapsamlı tanımla ifade edilmeye başlandı. Bu tanıma göre çocuk istismarı ve ihmali “çocuğun sağlığını, fiziksel ve psikososyal gelişimini olumsuz yönde etkileyen, bir yetişkin, toplum ya da ülkesi tarafından bilerek ya da bilmeyerek yapılan davranışlar” olarak ifade edilmiştir. Çocuğun çoğu zaman birden fazla istismar türüne maruz kaldığı görülmektedir. Ancak, fiziksel istismar, duygusal istismar ve ihmal ile cinsel istismara göre daha kolay tespit edilmektedir. DSÖ tarafından 2010 yılında Türkiye genelinde 7-18 yaş aralığındaki 2216 çocuğun son bir yıl içinde maruz kalınan duygusal istismar oranı %51, fiziksel istismar oranı %43, cinsel istismar oranı %3 ve ihmal oranı %25 olarak tespit edilmiştir. Bu bölümde ilk olarak farklı istismar ve ihmal türleri açıklanmıştır. İkinci olarak, istismar ve ihmale ait risk faktörleri bireysel, ailesel, çevresel ve toplumsal riskler başlıkları altında tartıştılmıştır. Son olarak, istismar ve ihmalin birey üzerindkie kısa ve uzun dönemli ruhsal ve bedensel sonuçları aktarılmıştır