Dobra praca – zła praca. Czy usługi asystencji osobistej dla osób z niepełnosprawnościami są skazane na prekarne zatrudnienie i warunki pracy?

Artykuł wpisuje się dyskusję na temat budowania ról zawodowych w sektorze opieki, ilustrując to przykładem usług asystentów osobistych dla osób z niepełnosprawnościami. Odwołuje się do interdyscyplinarnych badań i wielowymiarowego ujęcia jakości pracy, konceptualizacji pojęć „dobrej pracy” i „złej pracy” oraz socjologicznych koncepcji i badań na temat prekaryzacji pracy. Usługi asystencji osobistej stają się coraz częściej oczekiwaną i dostępną usługą dla osób z niepełnosprawnościami. Przyjęcie przez Zgromadzenie Ogólne Narodów Zjednoczonych Konwencji o prawach osób niepełnosprawnych (2006) przyspieszyło procesy wdrażania usługi w poszczególnych państwach oraz opracowanie jej standardów. Specyfika kontraktu usługowego oraz oczekiwania osoby z niepełnosprawnością i jej asystenta wykraczają często poza tradycyjne relacji usługi i relacje pracy, stając się źródłem zmiany, a niekiedy i naruszania warunków umowy. Państwa starają się regulować usługi asystencji osobistej oraz zatrudnienie i warunki pracy asystentów. Autorka na postawie analizy dokumentów oraz wyników badań na temat usług asystencji osobistej w Polsce i Norwegii, prowadzonych w latach 2020–2022, przedstawia podobieństwa i różnice dotyczące położenia zawodowego asystentów w obu krajach. Odwołuje się również do wyników innych projektów badawczych krajowych i międzynarodowych.