SAF ŞİİR BAĞLAMINDA BİR TAHLİL DENEMESİ: OLVİDO

Ahmet Muhip Dıranas, Cumhuriyet Dönemi Türk şiirinde Saf Şiir Anlayışı’na bağlı hece ölçüsüyle şiirler yazan bir şairdir. Hecenin belli kalıplarına sığınmamış, ahengi yakalamak ve mükemmeliyete ulaşmak adına hecenin duraklarında değişiklikler yapmış, bazen de durakları kaldırmıştır. Saf Şiir’in önem verdiği kelimeye, mısraya, şiirde manaya, sembolizme, musikiye, şiir işçiliğine, biçim ve forma çok önem vermiştir. O yüzden şiirine bir bütün olarak bakmıştır. Şiiri insanı tabiata, tabiatı insana belli bir dozda ilave etmek olarak açıklayan Dıranas, şiirde zaman kavramına da dikkat çeker. Ona göre şiir, kelimelerle dördüncü bir buut (boyut) yaratma sanatıdır. Mehmet Kaplan’ı güzel şiirin ebedi olduğuna inandıran, Turgut Uyar’a kendisi için Türk şiirinde mutlu bir rastlantıdır dedirten Dıranas’ı kalıcı, büyük bir şair yapan yönü de şiiri üzerinde yaptığı işçiliktir. Şiirini gerçek bir bütünlüğe ulaştırmak adına bir kafiye, bir ses için günlerce gözüne uyku girmeyen bir şairin yazdığı şiiri mükemmellik sınırları içinde kendine yer bulur. O yüzden yayımladığı ilk şiirleri ile bu şiirlerinin kitabında yer alan şekilleri arasında büyük farklar vardır. 1974 yılında yayımlanan “Şiirler” kitabındaki şiirleri ile daha önce şiirlerinin yer aldığı antoloji niteliğindeki “Beş Mevsim” ve “Şiirimizin Dört Ahmedi” adlı kitaplardaki şiirleri arasında farklar vardır. Bu farklar şiirler arasında “eklenen, çıkarılan ve değiştirilen” kelime veya mısra bağlamında değerlendirilmiştir. Bu yazıda da Dıranas’ın “Olvido” başlıklı şiirinin bu kitaplardaki farklılıkları üzerinde durularak Saf Şiir bağlamında tahlili yapılmıştır. Saf Şiir’in önem verdiği bellek metaforları, “Olvido” şiiri üzerinde uygulanmıştır. Şiir, “Ahmet Muhip Dıranas’ta Saf Şiir Anlayışı” konulu tezden esinlenerek tahlil edilmiştir.