Systemowa funkcja uzupełniających form zabezpieczenia

Wstęp: Polski system zabezpieczenia emerytalnego opiera się na modelu trójfilarowym, w którym kluczową rolę odgrywa dobrowolne oszczędzanie w ramach III filaru. Artykuł analizuje funkcjonowanie dodatkowych form zabezpieczenia emerytalnego, takich jak pracownicze programy emerytalne, indywidualne konta emerytalne, indywidualne konta zabezpieczenia emerytalnego i pracownicze plany kapitałowe, w kontekście ich efektywności jako uzupełnienia emerytury bazowej.Cel: Celem artykułu jest ocena, czy instrumenty III filaru polskiego systemu emerytalnego zapewniają adekwatność dochodów na starość jako uzupełnienie emerytury bazowej.Metoda: Artykuł opiera się na analizie przepisów prawa oraz dostępnej literatury naukowej dotyczącej systemu emerytalnego w Polsce i innych krajach europejskich. Uwzględniono również dane statystyczne i badania empiryczne dotyczące poziomu uczestnictwa w programach III filaru oraz ich skuteczności.Wyniki: Obecny model III filaru w Polsce nie zapewnia pełnej realizacji celów emerytalnych, głównie z powodu braku gwarancji świadczeń dożywotnich i niskiego poziomu partycypacji społecznej. Wprowadzenie dodatkowych mechanizmów, takich jak możliwość przekazywania środków na konto w ZUS, mogłoby zwiększyć efektywność i atrakcyjność tych programów.