AHMET ARİF’İN “ANADOLU” ŞİİRİNİN MARKSİST ESTETİĞE GÖRE ÇÖZÜMLENMESİ

Ahmet Arif, Diyarbakır’ın yetiştirdiği en önemli şairlerden biridir. Toplumcu gerçekçi bir çizgide eserler verir ve bir sanatçı duyarlılığıyla duygularını eserlerine yansıtır. Çoğunlukla altyapıyı, ezilen ve sömürülen halkları, doğunun yaşama zorluklarını konu alır. Ülkemizdeki Marksist şairlerin başında gelmektedir. Ahmet Arif’i diğer Marksistlerden ayıran en önemli yön ise şehir yaşamı yerine köy ve dağ yaşamını konu edinmesidir. Bir memur çocuğu olan Ahmet Arif, şiirlerinde halkı ve gördüklerini dillendirir. Fakat bu gerçekliği alışılmamış bağdaştırmalarla, Doğu’ya ait yerel ifadelerle ve melodik mısra yapısıyla özgün ve estetik bir şekilde yansıtır. Şairi makalemize konu yapan da onun bu Marksist ve estetik yönüdür. Marksist estetik, metne temelde ideolojik olarak yaklaşan, toplumsallığı ve yararlılığı mihenk noktası olarak gören bir akımdır. Fakat bununla birlikte estetik güzelliği de hiçe saymaz ve metni bu bakımdan da incelemeye tabi tutar. Ahmet Arif’in “Anadolu” şiiri, hem estetik yönden hem de ideolojik yönden Marksist felsefeye uygun bir şiirdir. Şiirde bir yandan sömürülen kesimin sıkıntıları ve gördüğü zulümler işlenirken öbür yandan umutsuzluk ve direniş ruhu diri tutulur. Şair, ideolojisine hizmet ederken estetik kaygılarından vazgeçmez; kısa, ritmik ve yerel ifadelerle şiirini lirik ve canlı kılar. Bu çalışmada “Anadolu” şiiri Marksist açıdan tahlil edilecek ve şiirdeki Marksist öğeler açığa çıkarılacaktır.