Deprem Afetinde Filial Terapi

Oyun; çocukların iletişim kurma şekli, oyuncakları ise kendilerini ifade edebilmek için seçtikleri kelimeleridir. Dolayısıyla çocukları anlayabilmek ve onlarla konuşabilmek için oyun dillerini bilmek önem arz etmektedir. Özellikle önleyici veya düzeltici bir terapi çalışmasının çocuklar özelinde yürütülebilmesi için oyun en önemli araçtır ve bu aracın kullanılması da oyun terapisi olarak adlandırılmaktadır. Oyun terapisi farklı kuramsal temellerde, uygulama yöntemleriyle karşımıza çıkmaktadır ve bunlardan biri de çocuk merkezli oyun terapisidir. Çocuk merkezli oyun terapisinde; yönlendirmesiz bir terapi süreci yürütülür ve çocukların belirli sınırlar çerçevesinde oyunu yönetmesine izin verilir.  Çocuk merkezli oyun terapisinin temel becerilerinin ebeveynlere öğretilerek terapist rolünü üstlenmeleri ise filial terapi olarak adlandırılmaktadır. Filial terapide terapistin kullandığı temel becerilerin ebeveynlere öğretilmesi ve evlerinde belirledikleri bir oyun alanında, terapistin yönlendirmesiyle edindikleri oyuncaklarla birlikte çocuklarıyla kendi oyun seanslarını yürütmelerinin sağlanması esas alınmaktadır. Çoğunlukla 3-10 yaş grubu çocuklarda etkili olan filial terapi, 6-8 kişilik ebeveyn gruplarıyla ortalama 10-12 haftalık bir süreci kapsamaktadır. İlk haftalarda ebeveynlerin eğitimiyle başlayan oturumlar, daha sonra evlerinde çocuklarıyla birlikte yürüttükleri oyun seanslarının değerlendirilmesi ve temel becerilerin genellenmesiyle sonlandırılmaktadır. Önleyici bir çalışma olarak yararlanılabilen filial terapi; deprem afeti sonrası çocuklarda ortaya çıkan psikososyal sorunların çözümü hususunda da yarar sağlamaktadır. İhtiyaç duyulduğunda yalnızca ebeveynlerle değil bakım verenlerle de yürütülebilen filial terapi; depremde ebeveynlerini kaybeden çocuklarla çalışılmasını olanaklı hale getirmektedir.