Twórczość artystów wizualnych z chorobami mózgu

W artykule przedstawiono analizę interdyscyplinarnych publikacji naukowych dotyczących istoty twórczości, ze szczególnym uwzględnieniem twórczości artystów wizualnych z chorobami mózgu, oraz jej neuropsychologicznych i neurobiologicznych podstaw. Omówiono kluczowe pojęcia procesu tworzenia w perspektywie teorii mikrogenetycznej, podkreślając, że twórczość rozumiana jest jako materializacja pomysłów, a kreatywność jako zdolność generowania nowych idei. Akt twórczy ukazano jako dynamiczny proces integrujący treści wewnętrzne z formami zewnętrznymi, który w ujęciu neuropsychologicznym może odzwierciedlać zarówno zachowaną, jak i zmienioną organizację funkcji mózgowych. Przedstawiono również zmiany w stylu twórczym artystów wizualnych, którzy mimo różnorodnych chorób kontynuowali działalność artystyczną. Ich twórczość pełniła funkcję komunikacyjną, terapeutyczną i tożsamościową, stając się często ostatnim kanałem wyrazu w obliczu postępującej utraty zdolności językowych i poznawczych. Analiza literatury wykazała, że zróżnicowanie obrazów klinicznych i typów uszkodzeń mózgu bezpośrednio wpływa na charakter ekspresji artystycznej, a w wielu przypadkach twórczość staje się formą adaptacji, kompensacji i rekonstrukcji tożsamości. Badania nad tym zjawiskiem ukazują jej potencjał jako innowacyjnego narzędzia wspierającego diagnostykę, rehabilitację i terapię we współczesnej medycynie i naukach pokrewnych.