Św. Zygmunt Gorazdowski (1845-1920), lwowski apostoł miłosierdzia i zakonodawca

Celem niniejszego opracowania jest przybliżenie postaci św. Zygmunta Gorazdowskiego (1845-1920), wybitnego lwowskiego duszpasterza, jałmużnika i zakonodawcy. Pochodził z Sanoka, lata szkolne spędził w Przemyślu, studia odbył we Lwowie, przyjmując tam święcenia kapłańskie. Był wikariuszem i katechetą w kilku parafiach rozległej archidiecezji lwowskiej. Swoją działalność duszpasterską i charytatywną rozwinął we Lwowie jako proboszcz parafii św. Mikołaja. Założył kilka instytucji charytatywnych, obejmując pomocą niemowlęta, dzieci szkolne, młodzież, chorych, ubogich i żebraków. Wydawał pomoce katechetyczne, doceniał znaczenie prasy, traktując ją jako „drugą ambonę”. Do prowadzenia założonych dzieł charytatywnych powołał do istnienia Zgromadzenie Sióstr św. Józefa, które z czasem rozrosło się do wielkiej wspólnoty życia konsekrowanego. Zmarł w opinii świętości 1 stycznia 1920 r. w domu generalnym józefitek i został pochowany na Cmentarzu Łyczakowskim we Lwowie. Wyniesiony na ołtarze 26 czerwca 2001 r. we Lwowie jako błogosławiony przez św. Jana Pawła II, a 23 października 2005 r. w Rzymie jako święty przez papieża Benedykta XVI. Dla współczesnych ludzi jest on wzorem pracowitości, ofiarności i poświęcenia dla drugiego człowieka, będącego w potrzebie.