Freudyen Kalıntıların Geri Dönüşü: Suat Derviş’in Ne Bir Ses Ne Bir Nefes Romanında Ödipal Çatışma ve Kıskançlık

20. yüzyılın başlarında İstanbul’da dünyaya gelen Suat Derviş, gazeteciliğinin yanı sıra yazdığı romanlar, makaleler ve çevirilerle de tanınmaktadır. Yazdığı tefrika romanlarının sayısının otuzdan fazla olduğu bilinen Derviş, yazıları yurt dışında yayımlanmış ilk Türk kadın gazeteci olarak da öne çıkmaktadır. 1944 ve 1945 yıllarında tefrika edilen Fosforlu Cevriye romanının yanı sıra, 1921 yılında yayımladığı Kara Kitap adlı romanı Türk edebiyatında korku türüne örnek verilebilecek nadir eserlerden biridir. Yazın hayatının ilk başlarında korku ve gotik öğeleri eserlerinde yansıtarak kasvetli mekân tasvirlerine, karakterlerin psikolojik irdelemelerine, gerilim ve tekinsizlik kavramlarına yoğunlaşmıştır. Cumhuriyet ve modernleşme sürecinde gerçekliğin temsiline gerçeküstü olaylar barındıran romanlarıyla tepki göstermiş, Türk edebiyatında çok değinilmemiş olan mantıkdışı ve hayali unsurları ön plana çıkarmıştır. Buna benzer olarak da ikinci romanı olan Ne Bir Ses Ne Bir Nefes (1923), aynı kadına âşık olan yaşlı bir baba ve oğlunun arasındaki psikolojik gerilimi anlatmaktadır. Roman boyunca Osman ve Kemal arasındaki kıskançlık ve gerilim dolu baba oğul ilişkisini betimleyen Suat Derviş, delilik ve mantık arasında gidip gelen paranoyak karakterlerin tekinsiz davranışlarını resmetmektedir. Osman ve Kemal’in baba oğul olarak Zeliha’ya karşı hissettikleri âşk ve kıskançlık, on dokuzuncu yüzyılın sonlarına doğru Sigmund Freud tarafından ortaya atılan ‘’Oidipus Kompleksi’’ adlı psikanalitik kavramla birebir denk düşmektedir. Bu nedenle bu çalışma, Suat Derviş tarafından kaleme alınan Ne Bir Ses Ne Bir Nefes adlı romanda, aynı kadına âşık olan baba ve oğul arasındaki çatışmanın, Oidipus kompleksi ve Othello sendromu ile bağdaştırılabileceğini, Freud’un teorilerinden yararlanarak ortaya koymayı amaçlamaktadır.