Mennica gdańska w 1795 r.

Mennica gdańska, położona przy bocznym kanale Raduni w sąsiedztwie Wielkiego Młyna, została zapewne zbudowana w drugim dziesięcioleciu XVII w. Stopniowo rozbudowywana o kolejne obiekty, w końcu XVIII w. zajmowała obszerną działkę rozciągającą się pomiędzy ul. Bednarską a kanałem. Obok budynków przemysłowych: budynku mennicy, szmelcerni i kuźni, w skład zabudowań wchodziły także domy mieszkalne, w tym dom werkmistrza usytuowany po przeciwnej stronie kanału. W 1793 r. podjęto decyzję o jej zamknięciu i pozostawieniu mennicy w Królewcu jako jedynej w Prusach. W 1795 r., w ramach przygotowań do wydzierżawienia zajmowanych przez mennicę obiektów oraz sprzedaży zgromadzonych w niej narzędzi, urządzeń i kruszców, wykonano ich inwentaryzację. Spisem wyposażenia i jego wyceną objęto 175 pozycji. Szczegółowym opisom inwentaryzacyjnym budynków i oszacowaniu ich wartości towarzyszyły plany pomiarowe zabudowań. Zgromadzony materiał pozwala na szczegółowy opis stanu mennicy w tamtym czasie.