İlhan Başgöz: Hocam, Sizi Hatırlıyorum

Bu yazı, Prof. Dr. İlhan Başgöz’ün ilk kez 1997’de Balıkesir’in Akçay ilçesine bağlı Güre köyünde düzenlediği (folklor konulu) Güre Yaz Kursu’nda başlayan ve 2021’deki ölümüne dek süren hoca-öğrenci, dostluk ve meslektaşlık bağını mektuplar, fotoğraflar ve özellikle İlhan Başgöz’ün yazara 1998 yılında yazdığı e-postalar aracılığıyla yeniden kurmayı amaçlamaktadır. Carolyn Ellis’in yas, anma ve spiritüel otoetnografi üzerine düşüncelerinden esinlenen metin, Başgöz’ü yalnızca Türkiye halkbilimi çalışmalarında önemli bir ad olarak değil, gündelik dili, mizahı, kırılganlığı, cömertliği, fiziksel rahatsızlıkları, yalnızlığı ve entelektüel canlılığıyla hatırlanan bir insan olarak ele almaktadır. Başgöz’ün yazdığı e-postalardan seçilen satırlar, Başgöz’ün folklor anlayışını, Dil ve tarih-Coğrafya Fakültesi’ne ilişkin belleğini, Pertev Naili Boratav’la bağını, öğrencilerle kurduğu dolaylı ilişkiyi ve iletişimi bir tür ölümsüzlük arayışı olarak kavrayışını görünür kılmaktadır. Metin, kişisel belleğin akademik tarihle, yasın kişisel arşivle, mektup ile e-postanın etnografik tanıklıkla kesiştiği düşünümsel bir anma denemesidir.