Diyabetik maküler ödemde görüntüleme

Diyabetik maküler ödem (DMÖ), diyabetik retinopatinin görme kaybı ile sonuçlanan en önemli komplikasyonlarından biridir. Dünya genelinde, yılda 100.000’den fazla olguda yasal körlüğe neden olduğu bilinmektedir. Bu bakımdan ele alındığında hastalık ciddi bir halk sağlığı sorunudur. DMÖ tanısında standardizasyonun sağlanması, doğru olgularda tedavi kararı verilmesi hasta kayıtlarında ortak bir dil kullanılması açısından gereklidir. Early Treatment Diabetic Retinopathy Study (ETDRS) Grubu’nun önerdiği tanı kriterleri, gelişen görüntüleme yöntemlerinin katkısı ve hastalık hakkındaki bilgilerimizin daha ilerilere taşınması nedeniyle, bugün için önemini büyük ölçüde yitirmiştir. Oftalmolojideki teknik gelişmelere paralel, DMÖ tanı ve takibinde kullanılan yöntemlerdeki gelişim süreklilik arz etmektedir. Fundus biyomikroskopisi, renkli fundus fotoğraflaması, fundus floresein anjiografi ve optik koherans tomografi (OKT) klinik pratiğimizde en sık kullandığımız ve gelenekselleşmiş yöntemlerdir. Fundus otofloresans, mikroperimetri, tarayıcı laser oftalmoskopi ve OKT ile ölçülen retinal kalınlık haritalamaları yeni yöntemler olmamalarına rağmen, ilave özelliklerle DMÖ tanı ve takibinde kendilerine kullanım alanı bulan geleneksel yöntemlerin yeniden yorumlanmış halleri sayılabilir. Yeni yazılım ve donanım eklentileri ile zenginleştirilen polarizasyon duyarlı OKT, en face OKT, OKT anjiografi ve adaptif optik görüntüleme ise muhtemelen DMÖ tanı ve takibinde gelecekte daha çok kullanılacak olan yeni görüntüleme yöntemleridir. Gerek mevcut az kullanılan yöntemlerin DMÖ’deki kullanım alanının genişlemesi gerek tanımlanmış yeni yöntemler, DMÖ ile ilgili bilgilerimizi artırmamız ve daha etkin tedavi sağlamamıza katkıda bulunacaktır. Bu çalışmada amacımız, DMÖ tanı ve takibinde kullanılan geleneksel yöntemler, ilave modifikasyonlarla kullanılmaya başlanmış yöntemler ve yeni görüntüleme yöntemleri hakkında bilgi vermektir.