Co filozofia wie o świętości?

Autor analizuje pojęcie świętości jako doskonałej zgodności woli z prawem moralnym, wprowadzone przez Immanuela Kanta w Krytyce praktycznego rozumu, oraz modyfikacje tego ujęcia w Metafizyce moralności. Porównując Kantowskie filozoficzne pojęcie świętości z jego pojęciem chrześcijańskim, autor sięga do mało znanej książki Jaroslava Pelikana Fools for Christ [„Szaleńcy dla Chrystusa”] oraz do dwunastowiecznego tekstu Tractatus de IV gradibus violentae caritatis [„Traktat o czterech stopniach miłości gwałtownej”] i analizuje zawarte w nich rozważania o szaleństwie płynącym z niemożliwości zredukowania Boga do systemu racjonalnych norm ani jego dobroci do sprawiedliwości. W zakończeniu autor wskazuje, że „świętość” i „dobroć” są nazwami nadanymi nieskończonej, całkowicie bezinteresownej i nieuzasadnionej relacji Boga do świata wyrażonej w akcie stworzenia, a świętość i dobroć dostępne ludzkiemu doświadczeniu są skończonymi przejawami tej transcendentnej relacji.