Wynaturzenie

Punktem wyjścia eseju jest klatka z biograficznego filmu Kena Russella "Valentino" (1977). Przedstawia ona głowę martwego idola w otoczeniu białych kamelii. Obraz ten, będący ironiczną grą z tradycją ofeliczną, zostaje tu ujęty z dwóch perspektyw. Jedną z nich jest biografia Rudolfa Valentino, która – jako opowieść o niehegemonicznej męskości – umożliwia namysł nad sposobami naturalizowania płci. Drugą wyznaczają przedstawienia kwiatów, które stają się z kolei pretekstem do rozważań o – zasadniczych dla ikonografii Ofelii – sposobach naturalizowania natury. Zestawiając ze sobą kilka porządków (biografii, poezji, botaniki), autorka z różnych stron naświetla opór, na jaki natyka się każda próba ustanowienia granicy między naturą a kulturą. Tę grę jej wykreślania i jednoczesnego wymazywania najlepiej oddaje słowo tytułowe: wynaturzenie.