SABAHATTİN KUDRET AKSAL’IN VAV’LAR ÖYKÜSÜNDE KOPUŞ VE KENDİNİ YIKMA EĞİLİMİ

Sabahattin Kudret Aksal şiir ve tiyatro yazarı olmasının yanı sıra başarılı bir öykü yazarıdır. “Vav’lar” ve “Soyut Oda” isimli öyküleri izlek ve yöntem bakımından birbirlerine yakındır. “Vav’lar” öyküsünün başkarakteri konumundaki Mutasarrıf Abdülmuttalip Bey’in kendini yıkma eğilimi II. Abdülhâmit’in yıkılmasına paralel bir biçimde kullanılarak birey ve toplum arasındaki ilişki canlı tutulmaktadır. Öykü boyunca sebebi açıklanmayan bir gerekçeyle görevden alınan Abdülmuttalip Bey, öykünün sonuna kadar bu gerekçeyi okuyucudan gizleyerek vav’lara sarılır. Bir bakıma gizemci bir geleneği sürdürür. Vav, İslâm sanatında anne rahmine ve çocukluğa dönüşün bir simgesidir. Özne, hayat karşısında tutunamayacağını anlayınca bir kıvrılmayı gerçekleştirerek yeniden ve daha güçlü doğmak üzere anne rahmine dönüşü tercih eder. Bu dönüş vav’laşmadır. Bütün yeteneğini bu doğrultuda kullanarak biricik vav’ı bulmak için aralıksız çizimler gerçekleştirir. Bu, bir bakıma öznenin kendisini yenileme ve dünyalık kaynaklarına yeniden dönme eğiliminin bir yansımasıdır. Başlangıçta en özgün vav’ı bulmak üzere başlayan çizim işlevi, zamanla Mutasarrıf Abdülmuttalip Beyin kendi içine büzülmesine paralel olarak kıvrılmasına neden olur. Kopuşla birlikte öznenin kendini yıkma eğilimi önce nesnelerden sonra da kendinden vazgeçme şeklinde betimlenirken vav’ın seyrekleşmesiyle de öznenin hareket tarzı ve soyutlaşma eğilimi başarılı bir şekilde verilir.