Narrator niewiarygodny w filmie fabularnym

Autor przedstawia funkcje narratora niewiarygodnego w filmach fabularnych, w kontekście definicji, jaką dla tej instancji narracyjnej zaproponował w literaturoznawstwie Wayne C. Booth (w książce The Rhetoric of Fiction /1961/). Za cechę konstytutywną konstrukcji narratora niewiarygodnego w dziele literackim Booth uznał dystans, jaki stopniowo powstaje między autorem wpisanym w tekst a narratorem. Stopniowa utrata zaufania do postaci snującej opowieść zachęca czytelnika do wspólnej z autorem oceny jego postawy. Jednak gdy narrator okazuje się już niegodny zaufania, zmienia się cały efekt dzieła. Ostaszewski przywołuje różnorodne przykłady filmów, śledząc rodzaje przejawiania się takiej właśnie instancji narracyjnej. Za kluczowe dla wyjaśnienia form niewiarygodności we współczesnych filmach autor uznaje kategorię ironii, i to zarówno na płaszczyźnie komunikacyjnej, jak i estetycznej. W podsumowaniu Ostaszewski stwierdza, że uznanie, iż mamy do czynienia z narratorem niewiarygodnym, jest strategią interpretacyjną, którą można się posłużyć w trakcie lektury dzieła filmowego w celu zintegrowania przedstawionych w filmie zdarzeń w spójną i logiczną historię.