Jan Zdanowicz

Jan Zdanowicz należał do tych architektów, którzy będąc studentami włączyli się po 1945 r. w odbudowę Warszawy i jako praktykanci dotknęli socrealizmu. Gdy mógł już projektować indywidualnie, miniona epoka odchodziła właśnie do lamusa. Razem z Jerzym Baumillerem stworzyli utalentowany duet. W krótkim czasie, licząc od 1955 r. po początek lat 60., zaprojektowali szereg budynków (wielopiętrowe domy, pawilony handlowe i szkoły). Zgeometryzowane bryły budynków, ciągi balkonów, elewacje o przemyślanym rytmie okien czy wnęk z loggią to były elementy pozytywnie wyróżniające ich projekty. Powstały obiekty, które badacze zaliczają do socmodernizmu. Po wyjeździe Baumillera z Polski Jan Zdanowicz pełnił funkcję głównego projektanta w Miastoprojekcie. Jego prace były wyróżniane w dorocznym konkursie Mister Warszawy. Katalog prac architekta to około 100 projektów. Za swoje najwybitniejsze dzieło uważał budynek Węgierskiej Ekspozytury Handlowej przy ul. Szwoleżerów. Najbardziej rozpoznawalny jego projekt to wielopiętrowy dom mieszkalny na planie litery X o osobliwych elewacjach, zwany iksem. Pierwszy z nich powstał przy ul. Grójeckiej róg Niemcewicza, a trzy kolejne nieopodal skrzyżowania Wisłostrady z Trasą Łazienkowską w okolicy Torwaru. Na początku lat 70. Bank Handlowy zlecił mu zaprojektowanie siedziby w formie wieżowca. Z czasem inwestor do współpracy ze Zdanowiczem zaprosił kolejne osoby. Zespół ten stworzyły projekt wieżowca przy ul. Chałubińskiego 8, tuż przy Dworcu Centralnym. W końcu lat 70. powierzono mu zaprojektowanie kameralnego osiedla mieszkaniowego dla Urzędu Rady Ministrów (ul. Bernardyńska) i dokładnie w tym czasie rozpoczął prace nad kompleksem Sekretariatu Konferencji Episkopatu Polski (ul. Żytnia). Książka o projektach Jana Zdanowicza to bogato ilustrowana podróż przez polską architekturę z lat 1955-1989 i swoisty spacer po Warszawie.