Ubiór jako narzędzie służące do kreowania pozytywnego wizerunku społecznego osób niewidomych

Przedmiotem rozważań podjętych w artykule jest ukazanie ubioru jako czynnika normalizującego społeczne postrzeganie osób niewidomych. Przybliżono ubiór jako ważny regulator stosunków międzyludzkich. Pokazano, że wykluczenie, napiętnowanie ze względu na wygląd często dotyczy osób z niepełnosprawnością. Zwrócono uwagę na to, że z powodu wizualnego charakteru mody osoby z niepełnosprawnością wzroku mają trudność w zakresie śledzenia trendów ubraniowych, tworzenia spójnego wizerunku i utrzymania atrakcyjnego wyglądu. Wskazano, że pomimo tych ograniczeń ubiór dla osób z niepełnosprawnością wzrokową jest szansą na kreowanie pozytywnego wizerunku wśród osób widzących. Odpowiednio dobrany ubiór pomaga w maskowaniu lub kompensowaniu fizycznych niedoskonałości, a także wpływa na podnoszenie społecznego prestiżu.