Yazılı Kaynaklar Işığında Eski Mezopotamya, Anadolu ve Yunan da Deprem Algısı

Deprem, insanlık tarihinin en erken zamanlarından itibaren insanları korku ve çaresizlik içinde bırakan doğa olaylarından biridir. Depremin neden-niçin-nasıl olduğu sorularına cevap bulamayan eskiçağ toplumları, bu doğa olayının kudretini Tanrı ile bağdaştırmış ve hissettikleri her sarsıntıyı “Tanrı’nın ikazı” olarak nitelendirmişlerdir. Dua, fal, büyü, kehanet gibi çeşitli ritüellerle Tanrı’nın öfkesini dindirerek depremleri önlemeye çalışmışlardır. Bu çalışmada aynı deprem kuşağı üzerinde bulunan ve hem dini hem de kültürel anlamda etkileşim halinde olan Eski Mezopotamya, Anadolu ve Yunan medeniyetlerinin yazılı belgeler ışığında depremi algılayış biçimleri, deprem karşısındaki davranışları ve depremden korunmak için neler yaptıkları incelenmiştir. Bu çalışma ile söz konusu medeniyetlerin mektup, kanun metni, klasik eser vb. yazılı kaynaklarına göre deprem algısının benzer ve farklı yönlerinin belirlenmesi ve bu algının zaman içindeki değişiminin ortaya konulması hedeflenmektedir.