SANATTA TEKNOLOJININ YARATTIĞI “YENI” ALGISINA DIJITAL SANATIN TARIHSELLIĞI ÜZERINDEN ELEŞTIREL BIR BAKIŞ

Bu makale, yapay zekâ ve dijital sanat araçlarının “yeni” olarak sunulmasının yarattığı geçici heyecana eleştirel bir bakış sunarak, dijital sanatın tarihsel sürekliliğini görünür kılmayı amaçlamaktadır. Araştırmada, bu “yenilik” algısının dijital sanatın başlangıcından beri süregelen teknoloji kullanımını nasıl göz ardı ettiği ve sanat piyasasında teknolojik araçların yarattığı dengesizlik ve yaratıcılık krizinin nasıl ortaya çıktığı incelenmektedir. Bu kapsamda teknoloji temelli sanatın yeni olmadığı, yalnızca ana akım sanat dünyasının yabancı olduğu bir dil olduğu savunulmaktadır. Dijital sanatın kökenlerine, bilgisayar dışındaki teknolojilerin ve 1960’lardaki öncü denemelerin etkisine değinilerek, güncel dijital sanat ile erken dönem örnekleri arasında karşılaştırma yapılması hedeflenmektedir. Ayrıca, heykel sanatındaki teknoloji kullanımının da uzun bir geçmişi olduğu vurgulanmaktadır. Makale, “yeni” algısının sanat piyasasında spekülasyonlara ve yüzeysel tasarımların öne çıkmasına yol açtığını, erken dönem dijital sanatın görünmez kalmasına neden olduğunu ve sanatın eleştirel işlevini zayıflattığını belirtmektedir. Çözüm önerisi olarak, dijital sanatın erken dönem örneklerinin sanat kurumları tarafından görünür kılınması ve teknolojik gelişmelerin tarihsel birikiminin algılanması gerektiği vurgulanmaktadır.