SUWERENNOŚĆ W TEORII I PRAKTYCE PEDAGOGICZNEJ

 Zagadnienie suwerenności i jej formy tj. suwerenności pedagogicznej (suwerenności w pedagogice) jest niezwykle ważne nie tylko w teorii, ale i dla praktyki pedagogicznej. Z jednej strony, z wielu względów doktrynalnych nie sposób marginalizować kwestię tożsamości paradygmatu pedagogiki oraz przymiotu (cechy) suwerenności władzy pedagogicznej w procesie wychowania, kształcenia i edukacji, a z drugiej zaś strony – z tematem suwerenności w pedagogice wiąże się szereg stereotypów i uprzedzeń, przenikających wraz ze światopoglądem poszczególnych autorów do kontrowersyjnej idei suwerenności, przede wszystkim w ramach władzy pedagogicznej. Dotyczy to tutaj także definiowania i badania różnego rodzaju obiektów (przedmiotów) zainteresowania samej przecież pedagogiki, tj. m.in. tożsamości, wolności słowa, poglądów oraz nauki, samodzielności, autorytetu, autonomii, podmiotowości, indywidualizmu, rozumu, wiedzy różnego rodzaju, odpowiedzialności, a w szczególności cechy „suwerenności i suwerennego”. Niniejsza publikacja jest zatem próbą identyfikacji, występujących tu stereotypów oraz poszukiwania konceptualizacji wiedzy na temat abstrakcyjnej idei suwerenności pedagogicznej (suwerenności w pedagogice), która przecież realnie istnieje.